In 2026 en 2027 volg ik de Tiroolse opleiding tot bergwandelgids (‘Bergwanderführerin’, of zonder -in als je een man bent). Dit lijkt me een uitstekend moment om mijn blog af te stoffen en verslag te doen: hoe gaat het eraan toe op de opleiding? Zijn Oostenrijkers echt zo streng als ik het me inbeeld? Zal ik eindelijk leren kaartlezen met een kompas?
Vandaag beginnen we met deel 1: de voorbereiding.
In juni, op de zekere dag dat de inschrijvingen openden, zat ik om 7:55 uur klaar met mijn vinger boven de verzendknop, een keurige e-mail voor mijn neus, uiteraard weken van tevoren al geschreven in foutloos Duits. Vanaf klokslag 8:00 uur zou het Tiroler Bergsportführerverband aanmeldingen accepteren. Van bekenden hoorde ik dat de opleiding ontzettend populair is en lastig om in te komen. Ze beoordelen je niet op je kunnen – althans, nog niet bij inschrijving: ze hanteren ‘first come, first serve’. Dus. Om precies één seconde over acht ’s ochtends stuurde ik mijn e-mail de ether in, godspeed, moge de servers met mij zijn.
Een schamele vier weken later kwam het verlossende woord: ik hoorde bij de groep die het snelst een mail kon versturen, hoera!
Wat betekent dat eigenlijk, bergwandelgids zijn? Ik kijk al jaren naar dit soort opleidingen, zoals bijvoorbeeld ook die tot International Mountain Leader, maar ondanks dat ik inmiddels héél veel wandelkilometers in mijn zak heb, hebben de kosten en wat onzekerheid me altijd tegengehouden.
Tot nu dus: de opleiding die je lokaal in Tirol kan volgen, klonk mij precies goed in de oren. Eén jaar, alle seizoenen, cursusweken in de bergen waarin je alle vaardigheden leert die je nodig hebt om een groep mensen veilig door de bergen te begeleiden. Relatief betaalbaar en geen bizarre toelatingseisen: op de eerste dag kijken ze of je vaardig genoeg bent, maar wat ze van je vragen (400 hoogtemeters per uur kunnen stijgen, tredzeker in moeilijk terrein, goed op zwarte wandelroutes kunnen lopen) schrikt mij niet af. Of dat terecht is, gaat nog blijken.
Op de paklijst staan een paar maffe dingen, zoals sneeuwschoenen (nog nooit aangeraakt) en een fancy kompas. Als kind was ik geobsedeerd met objecten zoals Zwitserse zakmessen, kompassen, camera’s en verrekijkers: bij gebrek aan letterlijk al deze spullen knutselde ik ze van karton en speelde ik dat het echt was.
Nu heb ik een écht kompas in mijn bezit, het is vanmiddag per post aangekomen, een Suunto MC-2 NH met spiegel. Tot nu toe heb ik vastgesteld waar het noorden is (exact het dal uit) en het zuiden (exact verder het dal in, richting de Nederkogel en Italië).
Over twee weken begint de opleiding met de eerste cursusweek. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet eens bizar veel gewandeld heb deze zomer: nieuwe liefdes zoals wielrennen en downhill mountainbiken hebben flink wat tijd opgeëist. Op de tochten die ik heb gedaan, voelde ik me onwijs fit, en ik heb weer wat nieuw terrein verkend in het Ötztal; al met al heb ik absoluut niet het gevoel dat ik niet fit genoeg ben. Het leuke van in de bergen leven is dat je elke dag buiten kan spelen, en dat je daarbij eigenlijk altijd wel een berg op of af gaat: genoeg training in andere vormen dan alleen wandelen.
Mijn meest reële zorg is waarschijnlijk dat mijn Duits misschien niet goed genoeg is. Begrijp me niet verkeerd, mijn Duits is prima: maar als de leraar in zwaar dialect binnensmonds gaat mompelen, wordt het een zware week.
Oja: van de week bij de kapper in Innsbruck ontmoette ik zomaar toevallig een meisje dat ook in mijn cursusgroep zit. Alvast één vriendin in the pocket. Bijzonder hoe het leven soms loopt.
Ik ben voornemens dit blog bij te houden, dus tot het vervolg!
Oké, ik heb best een béétje gewandeld deze zomer. Heerlijke plaatjes uit het Ötztal en de Dolomieten. Meer plaatjes vind je overigens op mijn fotopagina.
laatste berichten uit de bergen
Herfsttip: wandeling Brunnenkogelhaus in september
Er is een tijd in de Alpen waarin de kleuren extra fel zijn, de paden leeg, en de lucht fris terwijl het zonnetje je huid nog verwarmt. Ah, de herfst! Ergens in september kleuren de kleine blaadjes van de struiken op de berg massaal rood, wat een dromerig geheel vormt...
It’s not that hard: just pick up your cat and go
Ik had twee jaar geleden - in 2024 - al de intentie om dit blog te starten, had heel voortvarend de domeinnaam geclaimd en een logo gemaakt, maar het idee kwam niet verder dan de overvolle projectenkraamkamer in mijn brein. Een aantal weken geleden vroeg...
Testbericht (Bergwijs)
Dit is een proefbericht. Het wordt binnenkort verwijderd.